Na-Offend Ba Ako?

Palagi nating naririnig na sinasabi na bawal mag-assume sa anumang bagay. Madalas kasi ito ang nagdudulot ng misunderstanding at sama ng loob. Nung college nga, ang no.1 rule sa exam ay "never assume unless otherwise stated". Pero sa buhay siguro ng tao, hindi maiwasan na maging pasaway kung minsan. Kahit ano pang pilit natin na ilagay sa ating kokote na huwag mag-assume, ginagawa pa rin natin. Lalo na pagdating sa pag-ibig. Dahil sa kagustuhan natin na kiligin at madama na mahal din tayo ng taong napupusuan natin, binibigyan na natin ng kahulogan kahit anong bagay na gawin nila. Kahit pa nasasaktan tayo sa huli. Kahit sa trabaho. Siguro napapraning ang mga tao pag alam nila na may kapalpakan silang ginawa. O siguro hindi nila kaya maging humble enough na tanggapin na nagkamali sila. Kaya binibigyan ng kahulugan ang ginagawa ng iba, kahit wala naman.

 Noong nagsisimula palang ako sa mga crush crush na yan, aaminin ko na napakahilig ko bigyan ng kahulugan ang lahat. Lalo na nung una kong na feel na nainlove ako. May tumutugma naman. Ngunit yun yung mga bagay na masakit. At kahit after almost 10 yrs ko na nalaman, tama pala talaga ako. Hahaha nakakatawa. Buti nalang andun na ako sa point na pwede ko na tawanan ang lahat. At oo, natuto na ako. Naging maingat na ako. Kahit pa lahat ng nasa paligid ko ang nag aassume og nagbibigay kahulogan sa lahat ng nangyayari, hindi ako. Iwas na ako sa trouble. Hahaha Pero siguro sadya lang akong matalino (pasensya at nagbuhat ako ng sariling bangko). May pagkakataon na pag feel ko na mag assume, tama naman. Yun nga lang, mga masasakit na bagay ang napi-feel ko. Nakaka-offend pa nga kadalasan. Pero hindi ko pinipiling ma-offend. Mas pinipili ko na umintindi. 

Lalo na ngayon sa trabaho. May mga tao na ang hilig mag side comment. Kahit hindi ka pa mag assume, alam mo na ikaw ang pinaparinggan. At kahit ginagawa mo lang ang trabaho mo, pinepersonal ka pa din ng ibang tao. Nakakainis na minsan, dapat mo nalang intindihin. Kahit hindi ikaw ang may kasalanan, ikaw dapat ang mag sorry kasi ikaw ang mas nakakaintindi. Pero sana nga lang dumating ang panahon na yung mga taong hindi deserve ang respect mo pero nirerespeto mo pa din, ay matutong pahalagahan ang respect na yun. At sana maisip nila na hindi naman masama umamin ng kamalian. Lahat naman nagkakamali. 

Masubukan Nga

Nagsusulat ako para ma-improve ang aking writing skills (na feeling ko meron naman ako). Pero ang palagi kong ginagamitna medium ay English. Simula palang kasi elementary, pina feel na sa akin ng buong mundo na hindi ako magaling dito. At tinatanggap ko naman ang katotohanan. Kaya nga hanggang ngayon pinagpapatuloy ko, para mapabuti ko pa at mas matuto pa ako. Pero nung isang araw, meron akong nakitang blog post na tagalog. At dahil dun na inspire ako na subukan. Bakit hindi, di ba?

Lumaki ako na palaging nagtatagalog ang Papa ko pero aminado ako na kailanman hindi ako naging komportable sa wikang ito. Parang nawawala lahat ng confidence ko kapag nagtatagalog ako. Kailanman ay hindi ako naging matatas sa pagsasalita. 

At dahil nakatunganga lang ako buong araw,  ayaw kong lumabas kasi medyo hindi maganda ang panahon, biglang sumagi sa isip ko na bakit hindi ko subukan na magsulat ng tagalog. Siguro matatanggap naman ng kung sino man ang makakabasa kung hindi ko man makuha ng tama ang rules sa pagsusulat. Hindi ko na din naman iniisip ang grammar kahit English sinusulat ko eh. Haha

So masubukan nga. Ang susunod na iilang post ay magtatagalog ako. Mejo marami rami yun, lalo na at gusto ng sumabog nitong dibdib ko at ng utak ko sa dami ng emosyon nakatago at sa madaming bagay na tumatakbo sa isipan ko.

Simulan na to!

comfort zone

"Why can't I leave this comfort zone when I am no longer happy?"

I was asked this question and the immediate answer I gave was, "proper timing". I honestly don't know why I said that. Perhaps it is an image of an inner struggle. A battle of the different voices inside me. It could be a clash of different emotions or the lack of it. I really don't know. But what I do know is that I am not as effective with my work as I used to. I simply give in to any mediocre idea presented to me. That drive for excellence is currently at a flat line.

I got fed up actually. I know I cannot choose the people I work with. I know that I cannot make everyone understand the way I think and the way I do things. Same as I don't readily understand others'. But I always keep an open mind. But when you work with closed-minded people. And you always give way out of respect, you eventually  reach a saturation point. And I've reached mine. In respecting others too much, I'm neglecting my self - respect. And I know I cannot make this as enough reason to quit.

I'm not in my comfort zone yet. I still have so much to learn. There is still a lot of room to grow. It is not yet my proper timing to leave.

And though I am not currently happy, I know I still can turn this around.

To the person who asked me the question, I pray that she can turn her situation around and fine the proper timing.

To the person who is a stressor, proud, entitled(!?), doesn't know real respect but demands it, I pray that she be humbled and see the effect of her actions.


I pray.

Someone is getting on my nerves

khafkjshkfjhasljhgfuoqgfjasflkjashfljkasgfjgasljfgouy34gfljasgfjgfjsjgfjasgfjasf3fugjfgjsagfjasg!

I Will Never Pursue You

Paolo sent me a link of a blog entry with the same title. I had to read it several times even if I already got the point the first time. I can't help but smile. My friends know that I have a different stand. I really do pursue someone If I like him. I'm always tempted by the pawns. And yeah, these are the weakest. My status right now is a very big proof.  I don't regret though. Those are of the past already and I learned from all the crazy things I did.

I cannot say that I will never ever pursue someone anymore. But I do pray for that someone.

Oh well, in His time.

alarm clock

I need a human alarm clock. Seriously.

Excellence

I am so proud of you my Friend! You've really gone a long way. Congratulations!